| Hikayem: |
Ben,ezeldeki benle.Aniden karşı karşıya gelince.Hatırladığım şey her ne idiyse.Bana dair,perdenin arkasında ve sırrın kelamında var olan bilgiyi taşıdığı muhakkaktı.Ama hatırladığımı tanıyamıyordum ve insanın kendi adını hatırlayamaması kadar korkutucuydu bu.Belki insan sonunda kendi adını unuttuğunu da unutuyordu ya,şu esinti yüzüme çarptıkça böyle,bunun unutuşu yoktu.Israrla aradığı ,o halde varlığından kuşku duymadığı metnin yazılı olduğu kağıt parçasını binbir zorlu maceranın ardından ele geçirip de açınca.Hiç tanımadığı bir alfabe ile karşılaşan arayıcının duyabileceği kadar acı duyuyordum nihayetinde.Kesin bilgi orada,ama alfabesi yok oluyordu,okuyamıyordum. |
