| Hikayem: |
....
Kepaze ya da muhteşem olma arasındaki gidip geliyordum, ikisini birden olmayı beceremiyordum.
Farklıydı yaşananlar, farklıydı insanlar. Oysa aynı sınıflarda okuyor, benzer yemekleri yiyor, aynı koşullarda yaşıyorduk. Ama farklı farklıydık birbirimizden. Sevgiden çok saygı doluyduk, belki de bu yüzden.
Kuzenleri ilgiden yorulmuş, gözlerindeki o çocukça ışıltıyı çoktan kaybetmişlerdi. Oysaki ablaları bir köy okulunda her şeyden habersiz bir çocuğa göz kırptığında dünyalara bedel ışıltıyla aydınlanıyor. Hatta hala ayakta duruyor olmasını buna borçlu olduğuna inanıyordu.
|